Piotr Bałtroczyk

Urodzony jakiś czas temu — co zaczyna być widoczne, choć nie w sposób natarczywy.

Wiele lat temu Bałtroczyk był poetą lirycznym i pisał wiersze o tym, że życie bywa raczej smutne, a świat nie jest dobrze skonstruowany. Otrzymywał wówczas nagrody za swoją twórczość: dyplomy wieszał gdzie bądź, a nagrody finansowe beztrosko trwonił.

Później — zazdroszcząc kolegom powodzenia u płci przeciwnej — stał się tzw. poetą-pieśniarzem. Nie była to jednak twórczość łatwa w odbiorze. Bałtroczyk jest twórcą tzw. „Pętli śmierci”, znanej także jako „Obieg Bałtroczyka”; są to akordy a-moll, C-dur i E-dur wykonywane długo, monotonnie i nad wyraz jednostajnie.

Szczątkowe powodzenie nie trwało długo, więc Bałtroczyk poświęcił się nauce. Uczył studentów przedmiotów o nazwach długich i niejasnych. Odmówił jednak napisania pracy doktorskiej, wobec czego musiał przestać uczyć. Studenci — uradowani — rozpalili ognisko i pili alkohole.

Został następnie konferansjerem, zapowiadaczem tych, którzy nauczyli się tego, czego on sam nauczyć się nie mógł. Nie do końca wiadomo, dlaczego mu się powiodło, ale jest to fakt. Prowadził i prowadzi niemal wszystko, w tym samochody i motocykle. Wystąpił w kilkuset programach telewizyjnych jako prowadzący lub wykonawca. Prowadził setki imprez estradowych i łatwiej wymienić te, których nie prowadził, niż odwrotnie.

Bałtroczyk jest osobnikiem depresyjnym i monotematycznym (dzieci, samochody, motocykle).
W pracy nie pije, poza pracą — z przyjemnością. Ma dwa garnitury: jeden elegancki, a drugi — to garnitur.